Zomerse herinnering met een pastis-ijsje?

Bijna allemaal weer terug van de zomervakantie met een lichte heimwee naar de zon en de heerlijke zonnige smaken?

Dan is dit recept mogelijk een smakelijke herinnering: ijs met pastis/pernod/pontarlier etc. Er zijn vele merken van deze heerlijke anijsdrank, maar wij gebruiken hier in de Bourgogne die van Pontarlier. Voor vele van onze buren de enige echte.....

Wat heb je nodig voor pastis-ijs:

2,5 dl slagroom

2,5 dl melk

4 eierdooiers

150 gr suiker

en later nog 3 eetlepels anijsdrank met een merk naar eigen wens.

Meng op de anijsdrank na de ingrediënten in pan. Op laag vuur dan de room wat dikker laten worden. Daarna zeven en het in een kom in de koelkast laten afkoelen.

Dan nog de 3 el anijsdrank toevoegen en ijs draaien.

Van de eiwitten kun je nog merinques maken met bijvoorbeeld een paar drupjes oranjebloesemwater erin. Die kun je er dan bij serveren. Zomers kan haast niet.

Kersentaart, clafoutis en hier noemen ze het Cacou

Zo tegen het einde van de maand mei zit onze stokoude kersenboom vol met kersen. Ik heb eigenlijk nooit uitgezocht welke kers het eigenlijk is. Het is gewoon een lekkere zoete meikers, zo noemen wij hem. Onze bijenkast staat er vlak bij, dus als het een mooi voorjaar is, dan wordt deze boom zeker goed bezocht door onze bijen en kunnen we veel kersen verwachten. Ons hele hameau eet er dan van.
Iedereen komt met pannetjes en zakjes aan om ze te plukken.

Gewoon zo uit het vuistje is het lekkerst voor de eerste kersen en daarna komen de recepten weer op tafel voor de likeur, de azijn, de jam, en dit jaar ga ik ook eens fruitleer ervan proberen te maken en gaan we ze ook weer inleggen op drank, zodat we van de winter zo'n heerlijk kersje bomvol met verwarmende alcohol op het ijs kunnen doen of op zo stiekem pikken uit het potje of onderin het glaasje Cremant.

Maar deze week staat de Cacou als dessert op tafel, de clafoutis uit deze regio: la cuisine Charolaise et Brionnaise. Ik vind het heerlijk, want de structuur zit tussen een dikke pannenkoek en custardtaart in. En daar hou ik wel van.

Wat heb je nodig (voor 6-8 personen is deze hoeveelheid):
500 gram gewassen kersen, je hoeft ze niet te ontpitten!
100 gram bloem
3 eieren
150 gram kristalsuiker
200 ml (volle) melk
boter om vorm in te vetten
mespunt zout
evt een scheutje kersenlikeur erdoor naar smaak


Werkwijze:
Meng de bloem, eieren, melk en zout goed, zodat er geen klontjes meer zijn. Eventueel een scheutje drank toevoegen.
Vet een quichevorm goed in (circa 25 tot 30 cm)
Plaats de kersen op de bodem van de vorm en bedek het met het deeg.
Ongeveer 40-45 minuten in een voorverwarmde oven zetten op ca. 160 graden (hetelucht).

Voor het serveren laten afkoelen. Zelf vind ik deze Cacou koud het lekkerst, maar lauw is ook lekker.
Dit dessert blijft ook goed als je hem de dag van tevoren maakt.

Wat salie graag, voor van alles goed

Ondanks dat het nu toch al heel lekker weer aan het worden is, heb je soms ineens van die dagen dat je je niet echt lekker voelt. Beetje keelpijn, sloom. De energie wordt gewoon opgeslokt. Deze weken staat er dan ook veel op de agenda. De moestuin vraagt veel aandacht. Ik bereid een wandeling en een kookworkshop wilde planten voor en dan hebben we natuurlijk ook nog de voorbereiding voor het concert van komend weekend naast alle andere dagelijkse bezigheden op een kleine boerderij met een verbouwing onderhanden. Niet zo gek dat de energie je dan soms even in de steek laat. Nou even een lekker blogje schrijven hoe dit op te lossen. Heb ik gelijk even rust.

Zoals gezegd vraagt op dit moment het koor veel aandacht. Ons koor is best groot, 45 personen, en bijzonder genoeg ook nog goed gemengd qua stemmen en nationaliteiten. Er is geen stemgroep die overheerst. Dit jaar staat er veel Engels op het programma. En als er 1 taal is waar deze Franse koorleden niet van houden dan is het wel Engels. Ze weten dat de uitspraak vaak tot een glimlach leidt. Ik heb dan wel een beetje leedvermaak, want ze lachen ook vaak om onze uitspraak van het Frans. En één lied "fly me to the moon" is wel het toppunt van ergernis. Het lijkt wel of ze dan ook niet bereid zijn om extra aandacht te geven aan wat lastige noten. Dus tot vervelens toe oefenen we dit lied dan ook, en een aantal van ons is nu op het punt dat als het nog niet lukt bij de generale repetitie, we gaan staken. Dan maar niet dit lied op het concert dat trouwens voor een groot deel uit stukken van Purcel (Funeral of queen Mary) en Schutz (sumite psalmum) bestaat. Niet altijd makkelijk. Maar ook aan the drunken sailor wordt niet voorbij gegaan. Dat is trouwens ook al een klein strijdpuntje: want mag je een dergelijk lied wel zingen in een kerk? Heerlijk die Franse discussies. En zoals het in Frankrijk hoort: de chef bepaalt.

Al met al toch wat extra energie nodig de komende dagen en zeker om die opkomende keelpijn te beheersen. En wat kun je dan het beste drinken volgens de lokale bevolking, nee geen petit ballon, maar salie-thee! De lijst met gebruikstoepassingen is groot, maar het ondersteunt zo'n beetje het gehele lijf. Alleen voor hen die de borst geven: niet drinken, want dan stopt de melkproductie.
Op de concertdag zelf neemt bijna ieder koorlid wel een tijmthee mee. Goed voor de keel. Ik doe er dan lekker wat rum in, zingt heerlijk soepel.

Wat heb je nodig voor saliethee:
20 gram salieblaadjes en eventueel bloemen erbij is ook prima. Dit is goed voor 1 liter kokend water. 10 minuten laten trekken en 3 kopjes per dag drinken. De rest in de koelkast zetten voor de volgende dagen (genoeg voor 4-5 dagen). Als je het per kopje wilt zetten: 1 tl per kopje.

Het beste is de salvia officinales, maar salvia pratensis en salvia sclarea hebben dezelfde eigenschappen, mogelijk in iets mindere gradatie. En dames opgelet. Salie is echt een hormoonplant. Ook bij gebrek aan libido te nemen.....

Wist je dat de salvia sclarea ook wel Muskateller Salbel heet, omdat men vroeger samen met de vlier de Rijnwijnen hiermee een muskaatparfum gaf.
Ook werd/wordt salie die men verbrandt op gloeiende kooltjes gebruikt om zalen waar ernstige zieken hebben gelegen te ontsmetten (zegt dr. Valnet)
En er bestaat ook een Provencaalse soep aïgo-bouido die met salie wordt gemaakt.
Hier voor het concert nog maar even een bordje van eten.

Berenklauw echt niet zo eng, met kennis van zaken

Zodra het woord berenklauw valt zie je altijd verschrikte gezichten en uitroepen als: die is toch giftig? Ja en nee. Ik heb het over de inheemse berenklauw (heracleum sphondylium) die tot 1.50 meter hoog wordt. En verwar hem zeker niet met de Kaukasische (reuzen-)berenklauw (heracleum mantegazzianum). Die vaak heel hoog wordt en bij het minste contact al blaren kan geven! Weet sowieso goed bij deze plant wat je oogst. Vooral als je hem jong wilt eten met welke plant je te maken heeft, want hij behoort tot een plantenfamilie met nogal giftige neefjes. Sommige mensen kunnen bij het plukken wel een huidreactie krijgen door een combinatie van het plantvocht en het zonlicht. Ben je niet zeker of jij daar gevoelig voor bent gebruik dan handschoenen bij het oogsten.

Hier in Frankrijk noemen ze deze grote plant ook la patte d'ours of herbe à lapin (want de konijnen lusten dit ook graag) of Berce. De naam Berce komt uit het Pools “Bartszcz”. Dat zou daar een gefermenteerd drankje zijn die gemaakt is van de bladeren en de zaden. De zaden werden ook gebruikt om bier smaak te geven. En Napoleon zou op slag verliefd geworden zijn op de Poolse dame die hem een berenklauwgerecht voorzette, maar over de mogelijke andere reden hiervan lees je verderop meer. De smaak doet denken aan bleekselderij, rabarber en komkommer.

De berenklauw groeit overvloedig, vaak op vochtige plekken en eigenlijk kun je alles van deze plant gebruiken. Of het waar is of niet, maar men beweert dat de wortels en zaden van de berenklauw als afrodisiacum , voor de mannen dan, te gebruiken zijn, want er is een stof gevonden in met name de wortel die dicht tegen testosteron aanligt. Denk nog even aan Napoleon. En volgens Daniel Zenner heeft het ook de zelfde regeneratieve eigenschappen als ginseng. Toch vind ik deze plant (nog) niet terug in mijn medicinale boeken. Dus dat lijkt me iets om nog eens nader te onderzoeken.

Voorlopig eet ik deze genereuze plant bijna het hele jaar door.

Op dit moment als de bladeren nog niet te groot zijn, en het liefst net ontvouwen zijn, gebruik ik ze als gekookte groente of zoals onderstaand in een heerlijk, bijzonder toetje: nougat glacé à la berce Het is gebaseerd op een recept van Yves Metzger. De hoeveelheid is voor ca. 8 personen. Ik heb ze in grote scones-vormen gedaan, maar in een cakevorm kan ook. In siliconen kun je het makkelijk eruit halen. In andere vormen enkele seconden in warm water dompelen en dan eruit halen.

Wat heb je verder nodig:

100 gram vrij jonge (net ontvouwen) bladeren van de inheemse berenklauw

40 gram gekonfijte sinaasappelschil in blokjes gesneden

½ liter crème fraîche, losgeklopt (of opgeklopte slagroom)

200 gram fijne suiker

6 eiwitten

40 gram geroosterde, gehakte hazelnoten

berenklauw toetje

Hoe maak je het:

De bladeren van de berenklauw even wassen. Daarna ca. 30 seconden in kokend water blancheren. Of als ze als iets ouder zijn, wat langer. Afgieten, laten afkoelen en dan in een keukenmachine goed pureren.

In een kom de eiwitten opkloppen en de suiker gefaseerd toevoegen.

De crème fraîche, de hazelnoten, de sinaasappelconfit en de puree toevoegen.

Dit in een vorm doen die ook de vriezer in kan. Het moet hier zeker 12 uur in staan. Dat is handig voor als je een etentje de dag erna hebt.

Je kunt het op diverse manieren serveren. Maak een saus met sinaasappelsap en wat zaden van deze plant en een blad van de berenklauw en breng op smaak naar wens met suiker/honing etc. Of je geeft er een saus bij die gemaakt is van jonge dennentopjes met honing en amandelmeel. Of eenvoudig met een gekonfijt seringenbloemetje of met een taart van het seizoen. Zoals op dit moment de vlierbloesem-appel. Ik geef binnenkort van deze mogelijkheden ook een recept hier.

Ik hoop dat de berenklauw met dit recept. een beetje van zijn enge imago afkomt.

Wil je ook koken met planten uit de natuur? Kijk dan op Cuisine d'Amis Bourgogne

Heermoes in de keuken?

Heermoes, paardenstaart in het Nederlands. Prêle de champs in het Frans. En ik heb er een haat-liefde verhouding mee!

Heb je het eenmaal in je tuin, dan is het bijna niet meer te verwijderen. De wortels kunnen meters lang worden en je krijgt ze nooit helemaal weg!
Ook is het niet goed voor mijn ezels om er teveel van te eten. Ooit gelezen dat ze dan teveel B-vitaminen verliezen. En aangezien het groeit om hun land, maai ik er heel wat weg.

Aan de andere kant is het een teken dat er water onder de grond zit, op welke diepte weet je dan nog niet.
En wat ook fijn is: het is eetbaar in het jonge stadium. Er zit wel een geringe hoeveelheid alkaloïde in, zodat je er geen grote hoeveelheden of vaak ervan moet eten.
En in het stadium als het groen, en dus niet meer eetbaar is, dan kun je het als alternatief schuursponsje gebruiken, want er zit veel silicium in. Fijn als je een aangebrand bbq-rekje hebt.

In mijn moestuin gebruik ik het ook graag als natuurlijk insecticide (via een decoctie), en wat ik over hou gooi ik over mijn composthoop, want het helpt het compost op een hoger niveau te brengen.
Ook medicinaal gebruik ik dit wel. Recent nog bij een jong kipje dat een gebroken teenkootje had.
Nou de balans valt geloof ik toch positief uit voor dit "onkruid". Het mag dan blijven, maar ik hou het in de gaten voordat mijn hele tuin eronder zit.

heermoes

Nu een paar toepassingen voor in de keuken:
Voordat je eraan begint zorg dat je wel weet welke heermoes je onder handen hebt. Hier zijn al 4 soorten aanwezig, waarvan er 2 zeker niet eetbaar zijn voor de mens. Alleen de Equisetum arvense en equisetum maximum zijn als jonge scheuten eetbaar.
Je kunt ze eten net als asperges. Of in (brood-/pannenkoeken-)deeg verwerken, of in een omelet verwerken, met rijst of aardappelen. Eet ze wel altijd gekookt.
Je vindt ze alleen in het vroege voorjaar. Wil je ze bewaren? Leg ze dan in laagjes tussen zoutlaagjes in. Je moet ze voor gebruik dan wel even ontzouten in koud water.

 Wil je ook koken met planten uit de natuur? Kijk dan op Cuisine d'Amis Bourgogne

Kunnen je van Topinambours, aardperen ook jam maken?

Ja dat kan heel goed. Op een sneetje brood zou het goed kunnen als je van de smaak houdt. Maar zelf vind ik het nog veel smakelijker bij een kaas- en/of worstplankje.

Het is al begin maart. De temperatuur stijgt, dus in de tuin gaan deze knollen bijna uitlopen. Haast je dus het kan nog net! Reden 1 om dit recept nog even snel vast te leggen, maar ik heb ook nog ergens een belofte gedaan om dit recept met jullie te delen. Bij deze dus ingevuld. Op de valreep.

een joekel van een aardpeer

Wat heb je nodig:
1 kg topinambours geschild maar nog wel heel
800g suiker
zeste van een citroen of sinaasappel (liefst bio, anders heel goed wassen)
sap van 2 citroenen
1 theelepel gemberpoeder

Kook de topinambours in water gedurende ongeveer 15 minuten, ze moeten stevig blijven. Test met een vork zo nu en dan. Afgieten en in plakjes snijden van ongeveer een halve cm dikte.


In een jampan (pan met dikke bodem of een echte koperen) de plakjes doen, de suiker, de zeste en sap van de citroenen.
Aan de kook brengen, op laag vuur ongeveer 25 minuten laten koken, vaak roeren!
Dan grof mixen zodat de stukjes zichtbaar blijven. Voeg het gemberpoeder toe, nog even 5 minuten laten meekoken en dan heet in de potten doen, direct sluiten, op zijn kop zetten voor zeker 5 minuten. Blijft zeker 1 jaar goed.


Voor de presentatie is het volgende ook leuk en smakelijk: Je kunt nog wat overige knollen 10 minuten laten koken, afgieten en drogen. Dan in zeer dunne plakjes snijden en laten drogen ( in oven van ca. 50 graden of droogmachine gedurende 12 uur ongeveer) Ze moeten zeer droog en krokant zijn. Dit kun je bij de confituur presenteren.

tarte à l'epoisses of op zijn Hollands gewoon een lekkere kaastaart

Joyce Mulder stuurde me een berichtje; of ik mee wilde doen aan het foodblogevent van februari.Zie meer op http://aboutfoodandmore.blogspot.fr/2014/02/foodblog-event-februari-2014.html
Dit keer zou het gaan over je meest favoriete Franse gerecht. Ja en als je dan in de Bourgogne woont dan moet je natuurlijk wel meedoen. Maar dan komt de volgende fase. Welk gerecht is mijn favoriet, ik heb er zoveeeeel!

De eerste beslissing was snel genomen. Het moest een recept uit de Bourgogne zijn. Nou ja, en dan? Ik heb wel 10 boeken met gerechten uit de Bourgogne. Zou ik gaan kiezen voor de heel voor de hand liggende boeuf bourguignon, of de coq au vin of de pochouse of die heerlijke cassistaart, nee de flamuse. Of toch maar het kapoentje gevuld met pain d'epice en een jus van ratafia? Mmmmmmoelijk!


En toen dacht ik wat is een Franse maaltijd zonder kaas! En welke bekende kaas heeft de Bourgogne? Juist de l'époisses en het liefst dan nog geaffineerd in marc de Bourgogne. In Nederland is deze kaas ook wel te krijgen. Dus voorlopig is mijn meest favoriete gerecht tarte à l'époisses. Je kunt dit eten als entree of hoofgerecht met wat salade of een klein puntje als kaasgerechtje met wat zoetzuur. En hou je niet van ham, dan kun je dit vervangen door gegrilde kipstukjes.


Wat heb je nodig (voor 6 personen bij een entree, 4 personen als hoofdgerecht en 8 personen als kaasgerecht)

zo beginnen we

Voor la pâte brisée: of neem een kant en klare bodem als je haast hebt.
200 gram bloem
100 gram zachte, maar niet gesmolten boter !!
2 eigelen
5 eetlepels water
beetje zout
In een kom roer je de boter tot crème, voeg de eigelen toe, voeg het water toe tot het een egale massa is. Nog wat zout toevoegen en dan pas beetje bij beetje de bloem toevoegen. Niet ervoor dan wordt je deeg te elastisch. Als het deeg een bol vormt en loslaat van de bodem doe je de pâte in plastic of een schone theedoek en leg je deze in het groentevak van je koelkast gedurende een klein uur. Deze techniek noemen ze hier trouwens “la pouliche”. Je kunt dit deeg ook met de machine maken, dan voeg je op het water na alles in een keer toe. Dan kort draaien en dan pas het water toevoegen. Niet te lang bewerken dit deeg.


Voor de vulling:
1 epoisse affiné van 250 gram
2,5 dl crème fraiche of andere dikke crème
3 eieren
1 appel, beetje zoete
100 gram gekookte ham
zout, peper en nootmuskaat.


In een kom de eieren met de crème mengen. De epoisse in stukjes snijden en die erdoor mengen. De appel (evt geschild) in blokjes snijden en ook erdoor mengen.
Zout, peper, nootmuskaat naar smaak toevoegen


Neem een quichevorm met een grootte van 26-28 cm.
Bekleed deze met bakpapier dat je eventueel licht vochtig maakt.
De pâte brisée uitrollen of uitduwen in de vorm, ook de opstaande randen.
De vulling goed verdelen over de vorm.


De oven voorverwarmen op 180 graden (hetelucht). Op een rooster midden in de oven zetten gedurende 30 tot 40 minuten. Kijk even na een half uur of je taart gaar is en niet te donker wordt.
Bij voorkeur warm serveren, maar koud vinden wij deze taart ook lekker.